د بازیو مسئله

د بازیو مسئله د اسلامي شریعت له نظره د تفریح، ساتیرۍ او د وخت د تېرولو د وسایلو حکم بیانوي. په دې موضوع کې د هغو لوبو او بازیو احکام څېړل کېږي چې د انسانانو ترمنځ دود دي. علما د قرآن کریم، احادیثو او فقهي اصولو په رڼا کې دا روښانوي چې کومې لوبې جائزې او کومې ناجائزې دي. هغه لوبې چې په کې قمار، دروغ، فحشا، د لمانځه ضایع کېدل یا د خلکو حقونو ته زیان وي، ناروا ګڼل کېږي. برعکس، هغه لوبې چې د بدن پیاوړتیا، ذهني ودې او سالمې تفریح سبب ګرځي او له شرعي حدودو سره ټکر نه لري، جائزې بلل کېږي. په دې بحث کې د ماشومانو د لوبو، ورزشي فعالیتونو او د لویانو د ساتیرۍ احکام هم بیانېږي. همدارنګه د وخت د ضایع کولو، د دیني او دنیوي مسؤلیتونو د هېرولو او د بدو اخلاقو د رامنځته کېدو زیانونو ته اشاره کېږي. فقها ټینګار کوي چې مسلمان باید په خپلو تفریحي چارو کې د شریعت اصول مراعات کړي او له هغو لوبو څخه ډډه وکړي چې د دین، اخلاقو او ټولنې لپاره زیانمنې وي. په پایله کې دا څرګندېږي چې اسلام د سالمې تفریح اجازه ورکوي، خو هره لوبه باید د شرعي حدودو، اخلاقي ارزښتونو او د انسان د ګټې په چوکاټ کې ترسره شي.