سرمني اوښکي

«سرمني اوښکې» شعري ټولګه د احساساتو، دردونو او د زړه د نازکو حالاتو انځور وړاندې کوي. په دې شعرونو کې د اوښکو او ژړا له لارې د انسان د دننه نړۍ خبرې کېږي، خو دا اوښکې یوازې غم نه ښيي، بلکې د مینې، یادونو او احساساتو ژورتیا هم ورسره تړلې ده. په دې ټولګه کې د مینې موضوع ډېره روښانه ده، خو دا مینه تل خوشحاله نه ده. پکې جلاوالی، انتظار او د زړه ماتېدنه هم شته. شاعر دا حالات داسې بیانوي چې لوستونکی د هغه له احساساتو سره ځان نږدې احساسوي. یادونه هم مهم ځای لري. شاعر خپل تېر وخت، تېرې شېبې او هغه کسان را یادوي چې د ده په ژوند کې یې ځانګړی ځای درلود. دا یادونه کله د خوښۍ احساس ورکوي او کله د خفګان او اوښکو سبب کېږي. د طبیعت انځورونه هم پکې ښکاري، په ځانګړي ډول باران او اوښکې، چې د شاعر د احساساتو سره تړل شوي وي. باران دلته د اوښکو په شان د زړه د پاکېدو او درد د څرګندولو نښه ده. په ځینو شعرونو کې شاعر یوازې خپل ځان ته ګوري، خپل احساسات څېړي او د ژوند په اړه فکر کوي. دا حالت شعرونو ته یو نرم، ژور او احساساتي رنګ ورکوي. په ټوله کې، «سرمني اوښکې» داسې شعري ټولګه ده چې د انسان د زړه دردونه، مینه، یادونه او احساسات په ډېر نرم او اغېزمن ډول بیانوي، او لوستونکی د یو احساساتي سفر سره مخ کوي