ورستۍ هيلي

«وروستۍ هیلې» شعري ټولګه د انسان د زړه د ژورو احساساتو، ارمانونو او هغو هیلو کیسه ده چې یا پوره شوې نه وي او یا د پوره کېدو په تمه پاتې وي. په دې ټولګه کې شاعر د ژوند وروستیو هیلو، د زړه پټو غوښتنو او د نه رسېدلو ارمانونو یادونه کوي. په شعرونو کې داسې احساس کېږي لکه شاعر چې د ژوند له ډېرو تجربو تېر شوی وي او اوس د خپلو هیلو حساب کوي. ځینې هیلې یې نیمګړې پاتې دي، ځینې یې ماتې شوې دي، او ځینې لا هم د امید په بڼه په زړه کې ژوند کوي. د مینې موضوع هم پکې ژوره ده، خو دا مینه زیاتره له درد، فراق او د لاسه وتلو سره مل ده. شاعر هغه حالت بیانوي چې انسان یو څوک ډېر وغواړي، خو لاسرسی ورته ونه لري. دا کار شعرونو ته یو غمجن او فکرکوونکی رنګ ورکوي. په دې ټولګه کې د تېر ژوند یادونه هم کېږي؛ شاعر خپل تېر وخت، خاطرې او تېروتنې بیا راژوندۍ کوي او ګوري چې څه یې له لاسه ورکړي او څه ورسره پاتې دي. دا د دې سبب کېږي چې شعرونه د پخوالي او تجربې احساس ورکړي. په ځینو برخو کې یو ډول تسلیمېدنه هم لیدل کېږي — داسې لکه انسان چې پوه شي هره هیله نه پوره کېږي، خو بیا هم د امید یوه کوچنۍ رڼا په زړه کې ساتي. په ټوله کې، «وروستۍ هیلې» د انسان د ژوند د پای ته نږدې احساساتو، ارمانونو او امیدونو یو ژور او لږ غمجن انځور وړاندې کوي، چې لوستونکی د ژوند د ارزښت او د هیلو د مانا په اړه فکر کولو ته هڅوي