شور

په دې ټولګه کې “شور” د چوپتیا پر ضد د انسان فریاد دی. شاعر هڅه کوي وښيي چې کله ظلم، بې‌عدالتي او جګړې ډېرې شي، نو د انسان دننه غږ (شور) پورته کېږي او چوپ پاتې کېدل نور ممکن نه وي. د شعرونو مهمه برخه د ټولنیزو ستونزو بیان دی؛ لکه بې‌وزلي، نابرابري، جګړه او د خلکو کړاوونه. شاعر د همدې حالت پر ضد خپل ادبي غږ پورته کوي او د بدلون غوښتنه کوي. سره له دې چې فضا یې درنه او انتقادي ده، خو په کې د امید څرک هم شته. شاعر باور لري چې دا “شور” کولی شي خلک راویښ کړي او د ښه راتلونکي لور ته یې وهڅوي. د ژبې له نظره شعرونه قوي، مستقیم او احساساتي دي، چې لوستونکی له ځان سره فکر کولو او د حالاتو درک ته اړ باسي. په ټوله کې «شور» د اعتراض، بیدارۍ او د انساني احساساتو یو توند شعري غږ دی.