لاخو دي تصویر نیګړی پاته دی

«لا خو دې تصویر نیمګړی پاتې دی» شعري ټولګه د سلیمان لایق له هغو شعري اثارو څخه ده چې پکې شاعر د ژوند، یادونو، مینې او د وخت د تېرېدو احساسات په ډېر نرم او ژور انداز بیانوي. په دې ټولګه کې “تصویر” د انسان د ژوند، خاطرې او اړیکو د نښې په توګه کارول شوی. شاعر داسې احساس وړاندې کوي لکه د ژوند یو انځور نیمګړی پاتې وي، یعنې یا یو څوک له لاسه تللی وي، یا یو حالت بشپړ نه وي شوی، یا یو ارمان نیمګړی پاتې وي. په شعرونو کې د یادونو او تېر ژوند موضوع ډېره قوي ده. شاعر کله د تېر وخت ښکلي شیبې رااخلي او کله د هغه وخت د له لاسه تلو درد بیانوي. دا احساس لوستونکي ته د نوستالژۍ (یادونو درد) فضا ورکوي. د مینې موضوع هم پکې شته، خو دا مینه یوازې رومانتيکه نه ده؛ بلکې د انسان، وطن او ژوند سره تړلې احساساتي مینه هم پکې رانغاړل شوې ده. شاعر هڅه کوي وښيي چې مینه د ژوند هغه برخه ده چې انسان بشپړوي، خو کله ناکله همدا مینه نیمګړې پاتې کېږي. په دې ټولګه کې د ژوند فلسفي اړخ هم څرګند دی. شاعر د وخت د تېرېدو، د انسان د بدلون او د هیلو د نیمګړتیا په اړه فکر کوي. هغه دا پوښتنه راپورته کوي چې ولې ځینې شیان بشپړ نه پاتې کېږي او ولې انسان تل د یو څه نشتون احساس کوي. د ژبې له نظره شعرونه ساده، خو ډېر احساساتي او انځوریز دي. شاعر له “تصویر”، “یاد”، “سیوری” او “خاموشۍ” په څېر سمبولونو څخه ډېر کار اخلي، چې د شعر معنا ژوره کړي. په ټوله کې، دا شعري ټولګه د نیمګړتیا، یادونو او احساساتو یو ښکلی انځور دی چې لوستونکی د فکر او احساس نړۍ ته بیايي، او دا ورښيي چې انسان تل د بشپړتیا په لټه کې وي، خو ژوند اکثره نیمګړی پاتې کېږي.